زندگی

از زندگی از این همه تکرار خسته ام                  

                                                                از دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام

از لحظه های تلخ وجودم غمی گسار                

                                                                من از وجود حاضر غایب شکسته ام

تنهاترین شاخه بر  دار یک درخت                       

                                                                از این همه سوسن و بلبل گسسته ام

ماهی ای تنها در عمق آب کهکشان               

                                                                من از وجود بی ثمر خویش  خسته ام

شنیده ام ز حوالی استاد خوش سخن             

                                                                من از سکوت میان جمییت شکسته ام

پیر میشوم و میمیرم روی برگ های کاغذ خویش   

                                                                شعرم به پایان رسید و باقیست تنهایی ام

                                                                                                             ۲۸/۵/۸۵

                                                         فاصله

میان عاشق و معشوق فاصله چند است            

                                                                   محیط بین من و تو چند در چند است

همی غمی خورم ز گستره عشق بی کران         

                                                                   جانم به لب رسید و نگاهم مستمند است

دوست داشتم تو باشی و من دست در دستت    

                                                                   افسوس تو نیستی و دستم پر ارز فقر است

آری نشسته ام به سحرگاه پای حرف صبا            

                                                                   دعای فرج نجوای من و مرغ سحرگاه است

ترسان از آنم که سحرگاه بی خبر                       

                                                                  آیی و شمع  خاموش و خفته در قبر است

                                                                                                              ۱۱/۹/۸۵

خوب  چطور بود .

گفتم اولین شعرم رو در وب اینطوری شروع کنم.