پس از آن غروب رفتن ، اولین طلوع من باش

من رسیدم رو به آخر، تو بیـا شـروع من  باش

شب و از قصه جدا کن ، چکه کن رو باور من

خط بکش رو جای پای ، گریه های آخر من

اسمِت و ببخش به لب هام ،  بی تو خالی نفس هام

خط بکش رو باور من ، زیر سایبون دستات

خواب سبز رازقی باش ، عاشق همیشگی باش

خسته ام از تلخی شب ، تو طلوع زندگیم باش

پس از آن غروب رفتن ، اولین طلوع من باش 

من رسیدم رو به آخر، تو بیـا شـروع من  باش

شب و از قصه جدا کن ، چکه کن رو باور من

خط بکش رو جای پای ، گریه های آخر من

من پر از حرف سکوتم ، خالی ام رو به سقوطم

تو و آبی عشقت تشنه ام ، کویر لوتم

نمی خوام آشفته باشم ، آرزوی خفته باشم

تو نذار آخر قصه ، حرفم و نگفته  باشم

 عزیز آسمونی  اینو نوشتم تا برای لحظه ای هم که شده نگام کنی

ديگر عادت کرده ايم در برابر چاقو های برنده صدا وسيما سکوت سنگين خود را پايدار نگه داريم .

                                   کمی حرص بخوريم و در نهايت فراموش کنيم .

 عادت کرده ايم که نپرسيم چرا هيچ کس از مسئولان سينما گلخانه شبکه سه سوال نمی کند که اگر اجاره نشين ها را برای پخش انتخاب کرده ايد اين همه جرح وتعديل از درون سکانس های بی نظير اين فيلم با چه رويکردی انجام می شود .

 عادت کرده ايم که نپرسيم نمايش فيلم بدون عنوان  ( نام فيلم اجاره نشين ها در تيتراژش نبود  ) با  زيرنويس های زشت  با گرافيکی بی ريخت چه معنايی دارد .

عادت کرده ايم به روی خودمان نياوريم بسياری از لحظاتی که در پخش قبلی اين فيلم از تلوزيون  بود  چرا در پخش مجدد نيست . عادت کرده ايم که ذوق اوليه تماشای هر فيلم ايرانی را  از تلوزيون با حرص عوض کنيم .

عادت کرده ايم که باور داشته باشيم همه فيلم های ساخته شده بعداز انقلاب برای پخش از تلوزيون  نيازمند تدوين مجدد هستند .

عادت کرده ايم که اين تدوين ها پی در پی هر بار با بار قبل فرق داشته باشند .

                                     و ما عادت کرده ايم که همچنان عادت کنيم .

مگر بلايی که برسر «اجـاره نشين ها » آمده بود بر سر  « دل شـدگـان »  ، « هامـون »  ، « مــادر »