گاهی اگر مردم بر سنگ قبرم بنویسید . . .

گاهی اگر وقت کردید ، به آبی بشویید ، بختک روی تنم را

گاهی اگر خواب دیدید به حمد و فتحی بنوازید پوست خشک

و چروک خورده ام را

گاهی اگر گاه مجالتان داد ، گه گاهی به سراغم آیید و صدای

تق ،تق ،تق ،تقِ سنگ ها را به یادم آرید

گاهی اگر آهی کشیدید از صدای مرگ بادبادک سفید ،

به یاد « مشق شب » ، باز هم مرا به یاد آرید

گاهی اگر کودکی پیاده از روی مزارم می دوید ، یادش آرید

که من نیز روزی کودکانه بر مزار دیگری می دویدم

گاهی اگر قبرم سنگ فرش خانه کفتری ، مرغی ، مورچه ای بود،

حتی به شرطی که تمام چاله های نام من از گندمش پر بود ، فوتش نکنید

گاهی اگر ، گه گاهی ، گاه ، گهی ، گهواره من گود افتاد ،

به سزای عمل خاک بیلش نزنید

گاهی اگر بی بهانه ، بی خودی مردید ، یاد بعدی ها دهید ؛

چه کودکانه ، در میان دل شمع سوخته اید 

همون بهتر که بشماری ستاره

همون بهتر که چشمات وا بمونه

که ماه غصش نشه ، تنها بیداره

لالا لالا نخواب بازم سفر رفت

نمی دونم به کاره یا هدر رفت

فقط دردم اینه مثل همیشه بدون اطلاع و بی خبر رفت

لالا لالا نخواب میدون جنگه

دست هرکی می بینی یه تفنگه

ندیدی آدما مثل کَسونن

هر کی دروغ میگه خیلی زرنگه

لالا لالا نخواب زندوونه دنیا

سر ناسازگاری داره با ما

بیا بیدار بمون بازم دعا کن

واسه اینکه ما رو اینجا گذاشت ، تنهای تنها

لالا لالا نخواب خواب که دوا نیست

دل دیوونه داشتن که خطا نیست

میگن دست از سرش بردار نمیشه

آخه از غم نوشتن دست ما نیست

لالا لالا نخواب دنیا خسیسه

واسه تو غصش و خوب مینویسه 

یکی لبهاش تو خوابم غرق خندست

یکی پلکاش تو خوابم خیس خیسه

لالا لالا نخواب سرما تو راهه

همیشه عمر خوش بختی کوتاهه

نگاه بنداز همه تو خواب نازن

برا کی بخونم لالایی بازم

لالا لالا چی شد پس خوابتون برد

دیگه هیچی نگم از اونکه دل برد

بخواب دنیا همش جنگ و ریا نیست

دیوونس هرکی اینجور مینویسه