کاش می شد اشک های کودکی گرسنه  را ، به صورت مسئولی ماليد .

                                                                              که فکر دسر غذای چند شب بعد خود است .

کاش ميشد صورت آفتاب سوخته ولی معصومانه دختر بچه فال فروش را

                                                                                          در کنار دختر بچه مسئولی گذارد

                          تا آسمان از خجالت فقط  رنگ شب را بيداد کند .

راستشو بخواهيد آسمان از رو رفته ، چون اگر قرار باشه که خيلی بدجنسی کنه لااقل چند ساعتش را تيره مي کنه .

اما چه می توان گفت از ما ،

                                      ما که شعار روشنی می دهيم و در ميان سياهی مبهوت و نالانيم .

ما که از ترس در تاريکی

                                      شمشير به دست گرفتيم

 و دائما به طرفين حمله می کنيم مبادا در اين تاريکی گرگی به ما حمله کند و...

اما افسوس که نمی دانيم گرگ ها                                                       درون خودمان نشسته اند

و اينقدر قدرتمند هستند که  نيازی نيست

                                                                                      گرگ های بيرونی به ما حمله کنند .

البته نه اينکه آنها بی کار بی کار هم نشسته باشند .

هر چند سال  يکبار نسيمی از راه می رسد و بوی روشنايی را می آورد .

 اما نمی دانيم که

                      آن نسيم نيز خودش روشنايی را نديده و فقط فريادش می زند .

 در اين ميان اعضای بدن ما ( قلب ، چشم و ... ) اند که شده اند موش آزمايشگاهی . مگر آن نسيم که

می آيد خود قلب و چشم ندارد که به همين سادگی قلب ها و چشم ها ی ديگر را

                                                    بازی می دهد .

با ورود نسيمی نو

 نسيم قبلی می گويد : نگذاشتند من خنکتان کنم .

 خلاصه اينکه هر چقدر بتواند و بخواهد خودش را از وجود گلهای ما معطر می کند و می رود ،

تا بحال يا کاخ نشين شده اند يا فرانسه نشين .         شايد حق دارند ، آخه آسمان آنجا روشن است .