خیلی وقته که دردودل نکردیم .  البته نه اینکه درد دل نداشتیم که نزدیم بلکه .....................................

مشغله داشتیم .

این امتحان های خراب شده پایان ترم تمام برنامه زندگی آدم رو خراب می کنه .

آخ چی بگم که درد و دل دارم هزارتا . قبل لز اینکه از یک اتفاق خیلی بزرگ که  چند روز قبل در زندگیم اتفاق افتاد بگم .                      اول باید داد بزنم خدایا شکر

قبل اینکه یه جوون ۱۸ ساله مسیر زنگیشُ انتخاب بکن . بدون هیچ ضریب خطایی خود تو راهُ براش خیلی قشنگ باز کردی .

اتفاق این بود :

 یکی از دوستانم خیلی اسرار داشت  که فیلم فارچ سمی که رسول ملاقلی پور چند سال قبل ساخته

 بود رو حتما ببینم . منم اول توجه نمی کردم ولی کمکم یه حسی منو به سمتش تحریک کرد .

تا بالاخره چند روز یش از یک ویدئو کلوپ فیلمش را کرایه کردم . آری همین فیلم بود دریچه بزرگی از راه

 زندگی را به روی من باز کرد . هرچند که بعد از اون جلوی ابر چشمامُ  نتواسنستم بگیرم ولی احساس

 کردم چند لِوِل( سطح ) بزرگ شدم .

حالا آدم های دور و ورم رو جور دیگری نگاه می کنم و دیگه حداقل روی ظاهر افراد نظر نمی دم .

بعد فیلم نسل سوخته ملاقلی پور را خریدم و باز هم تکمیل و ادامه ماجرای بالا.

حقیقتا نباید خیلی چیزها را ما جوون های نسل سومی فراموش می کردیم که از یاد بردیم ،

خیلی آدم های نسل گذشته را باید بهتر می شناختیم که اصلا ندیدیمشان ،

نباید ظاهر نگرانه به افراد ننگ بدی یا نشان خوبی می دادیم که این کار را هم کردیم ؛

ولی ایرادی نداره در عوض در شروع راه جوونی خط و ربط  مسیرم و درست و حسابی انتخاب کردم

تا بعدا افسوس یک عمر عالم نادان بودن رو نخورم .  

یشنهاد می کنم به همه دوستام  توی تمام ایرون این دو تا فیلم رو ببینید.